Në një qytet të vogël buzë lumit, mes rrugicave të ngushta dhe shtëpive të vjetra me tulla, jetonte një vajzë me emrin Arlinda. Ishte trembëdhjetë vjeç, e heshtur dhe e mënjanuar nga të gjithë. Arlinda nuk kishte lodra, nuk kishte rroba të reja, nuk kishte as libra të vetët. Shkonte në shkollë me një çantë të vjetër, e cila mezi mbante fletoret e saj të zverdhura. Dimrit, duart i bëheshin të çara nga të ftohtit, ndërsa verës ecte zbathur në rrugët e pluhurosura.
E megjithatë, çdo mëngjes ishte e para që hynte në klasë. Ulej në bankën e fundit, e heshtur, duke shmangur shikimet e të tjerëve. Fëmijët e tjerë nuk e pranonin në lojërat e tyre, as nuk e ftonin të ulej pranë tyre. Për ta, ajo ishte thjesht “vajza e varfër”, ajo që askush nuk e dëgjonte.
Unë isha mësuesi i tyre dhe ndonëse përpiqesha ta përfshija në mësime, ajo rrallëherë fliste. Por kishte një gjë që nuk ndryshonte kurrë: shkëlqimi në sytë e saj kur dëgjonte histori. Një ditë, gjatë orës së leximit, vendosa t’u tregoja një histori për një grua që kishte kaluar vështirësi të mëdha, por nuk ishte dorëzuar kurrë. Ishte historia e një shkrimtareje që dikur nuk kishte pasur asnjë mundësi, por me këmbëngulje dhe punë të palodhur, kishte arritur suksesin.
Ndërsa lexova rreshtin e fundit, pashë Arlindën të mbështeste duart mbi tavolinë, me një ndriçim të ri në fytyrë. Ishte hera e parë që e pashë të emocionuar.
“Mund të bëhem edhe unë si ajo?” – pyeti me një zë të ulët, por të mbushur me shpresë.
Klasa shpërtheu në të qeshura.
“Ti? Shkrimtare? As nuk di të flasësh!” – tha dikush nga fundi i klasës.
Ajo uli kokën, duke mos thënë më asnjë fjalë.
Koha kaloi dhe viti shkollor mbaroi. U largova nga ai qytet, por fytyra e saj më mbeti gjithmonë në mendje.
Vite më vonë, u ktheva aty për një seminar letrar. Ndërsa po ecja në një rrugë të ngushtë, një grua e re më ndaloi.
“Profesor, më mbani mend?”
E shikova i hutuar. Para meje qëndronte një grua elegante, me një çantë lëkure dhe një libër në dorë.
“Jam Arlinda… Dikur më treguat një histori që më ndryshoi jetën.”
Mbeta pa fjalë.
“Sot jam shkrimtare. Dhe gjithçka nisi nga ajo ditë, kur për herë të parë besova se mund të bëhesha dikush.”
Ajo më zgjati librin e saj me një dedikim:
“Për mësuesin tim të parë, që më mësoi fuqinë e fjalëve.”
Aty ku të gjithë i kishin mohuar një ëndërr, një fjalë kishte mjaftuar për ta bërë të mundur. Dhe atë ditë, kuptova diçka të madhe: ndonjëherë, një fjalë e thënë në momentin e duhur mund të jetë më e fuqishme se çdo magji.
Përshtati:Gazeta Reale
