Halit Coka nga Kukësi, një njeri i thjeshtë, por me një zemër të madhe dhe një shpirt të patrembur, ishte një shembull i atij lloji burrash që nuk mund të qëndronin indiferentë para padrejtësisë. Kur pa vuajtjet e tmerrshme që po kalonin vëllezërit e motrat shqiptare në Kosovë, ai nuk mundi ta mbante vetën. Pavarësisht kushteve të mira që kishte në Greqi, punës dhe jetës që ndoshta shumë do t’i kishin lakmuar, Haliti e bëri zgjedhjen më të vështirë – të braktisë gjithçka, për të bashkuar forcat me UÇK-në.
Ai e kuptoi se ndihma nuk mund të vinte vetëm nga fjalët, por nga veprat. E kuptoi se liria nuk ishte një pasuri që mund të merrej si dhuratë, por diçka që mund të fitohej vetëm me sakrifica, me luftë dhe, në shumë raste, me jetën. Haliti u bë pjesë e luftës më të drejtë, më heroike të kohës, një luftë për liri, dinjitet dhe drejtësi.
Ishte nder dhe krenari për çdo ushtar dhe qytetar që njohu Halitin, për t’u njohur me një njeri që nuk pati frikë të sakrifikonte jetën për një kauzë që ishte më e madhe se ai vetë. Ai nuk luftoi vetëm për të shpëtuar njerëz, por për të dhënë një shembull për brezat që do të vinin pas. Kur ra dëshmor, Haliti nuk vdiq; ai jeton në zemrat e atyre që luftuan krah tij, në kujtimet e atyre që e njohën, dhe më e rëndësishmja, në lirinë që Kosova e gëzon sot.
Ky trim nga Kukësi, që e braktisi jetën e qetë për të qenë pjesë e luftës për liri, nuk është vetëm një emër, por një simbol i sakrificës dhe i patriotizmit të pastër. Halit Coka do të kujtohet gjithmonë si një burrë që e kishte një shpirt më të fortë se çdo kufi, më të zjarrtë se çdo forcë okupatore. Ai është një nga ata heronj që të përkujton se liria nuk është kurrë falas, dhe për të arritur atë, duhet të luftohet pa marrë parasysh çmimin.
Për Halitin, liria ishte më e shtrenjtë se çdo gjë. Dhe ai dha gjithçka për të siguruar që ajo të mos shuhet kurrë.
