Më 26 shtator të vitit 1998, forcat e armatosura serbe kryen një nga masakrat më të tmerrshme të luftës në Kosovë – në fshatin Abri e Epërme, ku u vranë 22 anëtarë të një familjeje të vetme. Mes tyre, një foshnjë vetëm gjashtë javëshe, Diturije Deliu, arriti të mbijetojë përkohësisht, falë trupit të nënës së saj, Lumnije Deliu, e cila e mbrojti me gjoksin e saj, duke u bërë mburojë e jetës së saj.
E gjetur e gjallë pas masakrës, Diturija u bë simbol i shpresës në mesin e një errësire të thellë. Por plagët e luftës ishin shumë të rënda edhe për trupin e saj të brishtë. Më 19 nëntor 1998, teksa gjyshi i saj Bajram Fejza dhe halla e saj Bedrie Deliu Fejza po e dërgonin për ndihmë mjekësore në spitalin ushtarak të UÇK-së në Tërdec, Diturija ndërroi jetë.
Ishte vetëm 95 ditëshe.
Në pllakën përkujtimore thuhet: “Diturija është foshnja që fle përjetësisht.” Kujtimi për të është i përjetshëm, një plagë që nuk shërohet dhe një kujtesë e gjallë për krimet e luftës që Serbia i kreu në Kosovë.
Masakra në Abri të Epërme mbetet një nga shembujt më të dhimbshëm të mizorisë ndaj civilëve të pafajshëm. Diturije Deliu është jo vetëm viktimë e një krimi të rëndë, por edhe simbol i një gjenerate të humbur, e cila nuk pati mundësi të jetojë, të ëndërrojë, apo të ndërtojë të ardhmen në paqe.
Lavdi jetës së saj të shkurtër. Të paharruara e të pafalshme janë krimet.
