Ndrek Prela, një ndër emrat më të veçantë të artit skenik shqiptar, mbetet një figurë e paharruar në kujtesën kolektive. Për të, skena dhe kamera nuk ishin thjesht një vend pune, por një altar përkushtimi, ku shpirti i tij ndriçonte në rolet plot ndjeshmëri e fisnikëri.
I lindur në Tivar më 20 mars 1920 dhe i ndarë nga jeta më 14 tetor 2011 në Shkodër, Prela ishte mjeshtër i roleve dytësore, të cilave u dha një peshë të rrallë artistike. Ai debutoi në skenë në fund të viteve ’40 në Shkodër dhe u bë pjesë e pothuajse të gjitha veprave të trupës së dramës së këtij qyteti.
Prela interpretoi në shumë filma shqiptarë, mes të cilëve “Komisari i dritës”, “Në fillim të verës”, “Në pyjet me borë ka jetë”, “Qortimet e vjeshtës” dhe “Balada e Kurbinit”. Me zërin karakteristik dhe interpretimin e thellë emocional, ai solli në ekran dhe në teatër figura të paharrueshme si gjyshër, burra të pjekur dhe njerëz me karakter të fortë.
Përveç roleve në kinematografi, ndihmesa e tij më e madhe mbetet në teatër, ku krijoi mbi 400 herë rolin e Gjelosh Nikës në “Fisheku në pajë” dhe dhjetëra personazhe të tjera. Modest dhe i përkushtuar, ai asnjëherë nuk kërkoi lavdi, por la pas një trashëgimi të pasur shpirtërore dhe artistike.
“Duajeni artin… Sepse sa më shumë që ta doni atë, aq më pak punë do të kenë gjykatësi e polici”, është një nga thëniet e tij më të njohura.
Edhe pse rolin e fundit e interpretoi në vitin 1975, Ndrek Prela mbeti gjithmonë një zë i gjallë në kujtesën e artit shqiptar – një aktor që luajti me shpirt, jo me bujë.
Figura e Ndrek Prelës nderohet sot si një simbol i përkushtimit dhe dashurisë për artin skenik shqiptar.
