Gjatë luftës në Bosnje, Alija Izetbegoviq tregoi guxim përtej frikës. Kur gazetarët e huaj nuk guxuan të shkonin në takimin me të për shkak të bombardimeve në Sarajevë, ai vendosi t’u shkonte vetë atyre në këmbë, pavarësisht rrezikut. Një grua e pyeti në rrugë nëse kishte frikë, dhe ai iu përgjigj: “Kam frikë, edhe unë jam njeri. Por ajo që më shtyn është më e madhe se frika ime.”
Ky gjest e shënoi Izetbegoviqin si njeri që e tejkalonte frikën jo përmes lavdisë, por përmes përkushtimit dhe besimit.
