Në përvjetorin e 27-të të vrasjes së Kolonel Ahmet Krasniqit, publicisti dhe historiani Jusuf Buxhovi ka publikuar një tekst me titull “Vrasja e Kolonel Ahmet Krasniqit – Komplot kundër rezistencës institucionale”, ku trajton një nga ngjarjet më të diskutueshme të historisë së luftës në Kosovë.
Buxhovi vendos vrasjen e kolonelit në një kontekst më të gjerë politik dhe strategjik, duke e parë atë si një akt me pasoja të thella për zhvillimin e rezistencës dhe organizimit ushtarak shqiptar në Kosovë gjatë vitit 1998.
Konteksti politik dhe ushtarak në kohën e vrasjes
Sipas analizës së Buxhovit, fillimi i viteve ‘90 për Kosovën karakterizohej nga dy forma paralele të rezistencës:
- Rezistenca institucionale – me në qendër strukturat e shtetit paralel të Kosovës, të udhëhequra nga Presidenti Ibrahim Rugova dhe Qeveria e Kosovës në ekzil.
- Rezistenca e armatosur – e cila nisi të formohej dhe të intensifikohej më vonë, përmes forcave të organizuara si UÇK dhe më vonë FARK.
Buxhovi përmend ndërhyrjen e faktorit ndërkombëtar, në veçanti të SHBA-së, për të pezulluar përkohësisht organizimin ushtarak të Qeverisë së Kosovës pas udhëzimit të njohur të Presidentit amerikan George H. W. Bush drejtuar Millosheviqit, që synonte ndalimin e përhapjes së luftës në Kosovë.
Marrëveshja e Oslos dhe tentativa për bashkim të forcave
Një pjesë qendrore e shkrimit është marrëveshja e majit 1998 në Oslo, mes Kolonel Ahmet Krasniqit dhe përfaqësuesit politik të UÇK-së, Adem Demaçi. Sipas Buxhovit, kjo marrëveshje kishte për qëllim që forcat ushtarake të komanduar nga Krasniqi (nën FARK) të përfshiheshin në luftën e UÇK-së në një strukturë të përbashkët.
Ky zhvillim, sipas autorit, nuk u mirëprit nga të gjithë aktorët politikë të përfshirë në luftën çlirimtare dhe rezultoi në tensione të reja mes palëve.
Vrasja dhe pasojat politike
Kolonel Ahmet Krasniqi u vra më 21 shtator 1998 në Tiranë. Rrethanat e vrasjes mbeten të paqarta dhe asnjë përgjegjës nuk është zyrtarisht identifikuar apo gjykuar deri më sot.
Në tekstin e tij, Buxhovi e përshkruan këtë vrasje si komplot që kishte për qëllim të ndalonte bashkimin e rezistencës së armatosur me strukturat institucionale dhe t’i jepte drejtim të njëanshëm zhvillimeve të mëtejshme ushtarake dhe politike. Ai thekson se pas këtij akti, Adem Demaçi u largua nga roli i tij si përfaqësues politik i UÇK-së, duke krijuar një boshllëk të ri në përfaqësimin politik të luftës.
Kthesa në dinamikën e luftës
Pas vrasjes së Krasniqit, Buxhovi thekson se ndarjet mes “krahut të luftës” dhe “krahut institucional” u thelluan më tej. Ai përmend se UÇK-ja, nën drejtimin e Drejtorisë Politike, u kthye në një instrument politik i lidhur me një linjë të caktuar ideologjike dhe organizative (referencë e tërthortë ndaj Lëvizjes Popullore të Kosovës – LPK, por pa e përmendur drejtpërdrejt).
Sipas tij, ky polarizim vazhdoi edhe pas luftës, duke ndikuar në ndarjet politike, institucionale dhe madje duke rrezikuar edhe një përplasje të mundshme të brendshme shqiptare, që u evitua falë ndërhyrjes së NATO-s gjatë luftës dhe UNMIK-ut pas saj.
Pasojat e kësaj përplasjeje, sipas Buxhovit:
- Vrasja e Ahmet Krasniqit nuk e ndali pjesëmarrjen e FARK-ut në luftë, por forcoi ndasitë dhe përçarjet.
- Mospajtimet u thelluan dhe kërcënuan të shndërroheshin në konflikt të armatosur ndërshqiptar, që u shmang vetëm falë ndërhyrjes së NATO-s dhe më pas UNMIK-ut.
- Pas luftës, kjo ndarje vazhdoi të ketë pasoja politike e institucionale për Kosovën.
Postimi :
VRASJA E KOLONEL AHMET KRASNIQIT – KOMPLOT KUNDËR REZISTENCËS INSTITUCIONALE
Jusuf Buxhovi
Vrasja e kolonel Ahmet Krasniqit në Tiranë më 21 shtator 1998 ishte pjesë e skenarëve, të huaja, që lëvizja institucionale me shtetin paralel të mos ndërlidhet me rezistencën e armatosur, që kishte filluar me themelimin e Qeverisë së Kosovës në fund të vitit 1992 në përbëjen e së cilës ishin Ministria e Mbrojtjes dhe Ministria e Rendit. Këto ministri u desh të ndalin përkohësisht veprimtarinë pas udhërit të kërshndëndellave të presidentit amerikan Xhorxh Bush, dërguar Millosheviqit si kërcënim për mospërhapjen e luftës në Kosovë, me çka edhe Qeverisë së Kosovës iu kërkua që të ndalonte çarëdo organizimi ushtarak në Kosovë siç ishte asokohe përshirja e ushtrakëve shqiptarë, që kishin braktisur APJ-në, në kuadër të Mbrotjes Teritoriale të udhëhequr nga kolonel Hajzer Hajzeri.
Me këtë rast, nga ana amerikane, presidentit Rugova, iu kërkua që të vazhdohet rezistenca intitucionale me shtetin paralel “si politikë pa luftë”, ndërsa rezistenca e armatosur të aktivizohet kur të vijë koha, që duhej të përcaktohej nga amerikanët dhe aleatët, por që edhe si e tillë, me partnerët e zgjedhur prej tyre, do të ishte ” luftë pa politikë”.
Aktivizimi i kolonel Ahmet Krasniqit në kuadër të FARK-ut në mars të vitit 1998, i emëruar nga Qeveria Bukoshi si komandant i FARK-ut me detyrën që ushtarakët, sipas marrëveshjes së Oslos së majit të vitit 1998 të kolonel Ahmet Krasniqit me përfaqësuesin e UÇK-së Adem Demaçin, të marrin përsipër drejtimin e rezistecës së armatosur të subordinaur në UÇK, mobilizoi kundërshtarët e këtij pajtimi historik deri te përmasat e komplotit për vrasjen e kolonelit në Tiranë, ndërkohë, që edhe Demaçin e përjashtoi nga “përfaqësimi” i UÇK-së deri te largimi i plotë i tij!
Kjo vrasje, edhe pse nuk e ndaloi pjesëmarrjen e forcave të FARK-ut në kuadër të luftës së UÇK-së, ku ata ishin bartësit kryesor në frontin e Kosharës, megjithatë UÇK-ja e drejtuar nga Drejtoria Politike e ktheu atë në “krah politik” të LPK-së, me çka u ushqyen ndasitë e thella dhe konfrontimet e hapura midis “krahut institucional” dhe “krahut të luftës”, gjatë dhe pas luftës me pasoja tragjike, që po të mos ishte ndërhyrja e NATO-s gjatë luftës dhe ajo e UNMIK-ut pas saj, e gjitha mund të merrte kahun e një konflikti të armatosur ndërshqiptar!
